غذایی و دارویی

 همه چیز در رابطه با سیلیکون دی اکساید (سیلیکا)

سیلیکون دی اکساید (SiO2) که به عنوان سیلیکا نیز شناخته می شود ، یک ترکیب طبیعی است که از دو ماده فراوان موجود در زمین یعنی سیلیکون (Si) و اکسیژن ( (O2 ساخته شده است. سیلیکون دی اکساید نام‌ های دیگری از جمله  اروزیل، کوارتز، سیلیکا، اکسید سیلیکیک و اکسید سیلیس بلور نیز شناخته می شود.

دی اکسید سیلیکون اغلب به شکل کوارتز شناخته می شود و به طور طبیعی در آب ، گیاهان ، حیوانات و زمین یافت می شود. پوسته زمین حاوی ۵۹ درصد سیلیس است. این ماده بیش از ۹۵ درصد از سنگهای شناخته شده روی کره زمین را تشکیل می دهد.

این ترکیب حتی به طور طبیعی در بافت های بدن انسان یافت می شود. اگرچه مشخص نیست چه نقشی ایفا می کند  اما تصور می شود که یک ماده مغذی ضروری است که بدن ما به آن نیاز دارد. در ادامه مقاله در نشریه جهان شیمی فیزیک توضیحات بیشتری در رابطه با این ترکیب ارائه می شود.

کاربردهای سیلیکون دی اکساید (سیلیکا)

اغلب ما وقتی به یک برچسب غذایی یا مکمل نگاه می کنیم به احتمال زیاد موادی را می بینیم که هرگز نام آنها را نشنیده ایم. در چندین مورد از این ترکیبات شما ممکن است دچار تردید یا سو ظن شوید اما باقی آنها ایمن هستند و این فقط نام آنهاست که نامتعارف است. دی اکسید سیلیکون یکی از این مواد است که در بسیاری از محصولات یافت می شود اگرچه اغلب با خواندن نام آن در بین مواد خوراکی دچار سوء تفاهم می شویم.

سیلیس یکی از پیچیده ترین و فراوانترین خانواده های مواد است که به عنوان ترکیبی از چندین ماده معدنی و به عنوان یک محصول مصنوعی وجود دارد. نمونه های قابل توجه آن شامل کوارتز ذوب شده ، سیلیس بخار ، سیلیکاژل و آئروژل ها است. از این ماده در مصالح ساختاری ، میکروالکترونیک (به عنوان عایق الکتریکی) و به عنوان اجزای سازنده در صنایع غذایی و دارویی استفاده می شود.

دی اکسید سیلیسیم  به بسیاری از غذاها و مکمل ها اضافه می شود و به عنوان یک ماده افزودنی غذایی و آنتی کیک برای جلوگیری از جمع شدن مواد عمل می کند. این ماده در مکمل ها برای جلوگیری از بهم چسبیدن مواد مختلف پودر شده استفاده می شود.

 همه چیز در رابطه با سیلیکون دی اکساید (سیلیکا)
همه چیز در رابطه با سیلیکون دی اکساید (سیلیکا)

بهتر است بدانید:

سیلیکا به صورت کلوئیدی ، رسوبی یا بخار پیروژنیک ، به عنوان یک ماده افزودنی رایج در تولید مواد غذایی با شماره  E551 مورد استفاده قرار می گیرد. در مواد آرایشی ، سیلیس به دلیل خاصیت پخش نور و جذب طبیعی آن مفید است.

همانند بسیاری از مواد افزودنی غذایی ، مصرف کنندگان اغلب نگرانی هایی در مورد دی اکسید سیلیکون به عنوان یک ماده افزودنی دارند. با این حال ، مطالعات متعدد نشان می دهد هیچ دلیلی برای این نگرانی ها وجود ندارد.

حدود ۹۵٪ استفاده تجاری از دی اکسید سیلیسیم (شن) در صنعت ساختمان به عنوان مثال برای تولید بتن است. نقطه ذوب بالای سیلیس آن را قادر می سازد تا در مواردی مانند ریخته گری آهن نیز مورد استفاده قرار گیرد.

سیلیس ماده اصلی تولید اکثر شیشه ها است. همانطور که سایر مواد معدنی با سیلیس ذوب می شوند ، کاهش نقطه انجماد ، نقطه ذوب مخلوط را کاهش می دهد و سیالیت را افزایش می دهد. دمای انتقال شیشه SiO2 خالص حدود ۱۴۷۵ K است. وقتی دی اکسید سیلیسیم ذوب شده به سرعت خنک شود ، متبلور نمی شود بلکه به صورت شیشه جامد می شود. به همین دلیل ، سیلیکا ماده اصلی لعاب های سرامیکی را تشکیل می دهد.

عوارض حاصل از سیلیکون دی اکساید (سیلیکا)

استنشاق سیلیس کریستالی پودر شده سمی است و می تواند منجر به التهاب شدید بافت ریه ، سیلیکوز ، برونشیت ، سرطان ریه و بیماری های خود ایمنی سیستمیک مانند لوپوس و آرتریت روماتوئید شود. همچنین  استنشاق دی اکسید سیلیکون آمورف ، در دوزهای بالا  منجر به التهاب کوتاه مدت غیر دائمی می شود.

اگرچه تحقیقات تاکنون نشان داده اند که خطرات زیادی در رابطه با مصرف خوراکی دی اکسید سیلیسیم وجود ندارد ولی  FDA محدودیت هایی برای مصرف آن تعیین کرده است بدین ترتیب که دی اکسید سیلیکون نباید از ۲ درصد وزن کل یک ماده غذایی بیشتر شود. این امر عمدتا به این دلیل است که مقادیر بالاتر آن به اندازه کافی مورد مطالعه قرار نگرفته است.

برچسب ها

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا
بستن